Everybody cares, everybody understands

Zo.

Alles is af.
Ik had zonet op deze plaats een hele hoop tekst getypt over hoe hopeloos het semester niet was enzo maar het was iets te pathetisch zodus, backspace erover. Nu ga je het nooit weten. Moehaha. Ook al weet je’t vast wel.

Nu ben ik (duh.) vooral moe. As in “kill me now plz k tnx bai”. Maar eerst toch nog een blogje schrijven aangezien er nu allerhande foute informatie staat op de voordien-recente enzo en dat staat niet goed, toch? Besides, als ik het mezelf opleg voldoende te bloggen is de kans nog groter dat’k iets ga hebben aan deze site.
Al zitten er hier en daar wel nog wat amusante foutjes in (waarom is m’n site op sommige momenten engels en dan weer nederlands? I no makey sense no more.) ben ik er tevreden mee. Zelfs als ik de enige ben. De lat lag uh immens hoog maar de mijne is even erg en als ik die voor mezelf al kan bereiken wil dat al heel wat zeggen. Sha-zam.

Anyway genoeg over school, daar is morgen meer dan genoeg tijd voor (olé).
Heb enkele dagen geleden zo’n hip nieuw notaboekje gekocht, reporterstyle. Geen idee waarom, maar het is eens een ander formaat dan gewoonlijk. En hip natuurlijk. Nogmaals: hip. Hip. Hip is een leuk woord.
Het enige probleem is dat’k altijd nerveus ben om in die dingen te beginnen schrijven/tekenen/whatnot. De eerste keer dat m’n stift dat papier raakt is altijd een stressmoment gewoon omdat’k het boekje dan verziek. Ik heb in het 1e semester van het eerste jaar in Gent een schetsboek gemaakt (tenminste ik dénk dat het het 1e semester was, I dunno, geheugen enzo, very bad) en ik ben er nog altijd niet in begonnen.. Het is mooier zo denk ik.
(waarom ben ik weer over school bezig?)
Ik ben ook een van m’n schilderdingen kwijtgespeeld! Niet dat het zo uniek was. At all. Maar toch, een van m’n eerste schilderijen kwijtraken, kinda blows. Vooral wetende dat het ergens op straat ligt/lag of door iemand opgevouwen werd en weggesmeten ofzo of erger nog op de kamer ligt van een of andere randdebiel die denkt dat het een schilderijtje is van een vijfjarige (en met recht dat zou denken, helaas).. Boe boe boe. Dat maakte me behoorlijk sip, really, het kwijtraken enzo. Ik kan niet goed tegen kwijtraken.

M’n verwarming was vanmorgen stuk. Nu werkt hij weer. I don’t get this house.

Anyway.

Ik heb geen zin meer om te bloggen.